Luty 20, 2018

Św. Stanisław Kostka

Urodzony w 1550 roku Rostkowie na Mazowszu, Stanisław Kostka to  chłopiec bardzo wrażliwy. W jego obecności zarządzano umiar w żartach, gdyż nad wyraz moce słowa mogły doprowadzić młodego Kostkę do omdlenia. Rodzice zadbali o odpowiednie wychowanie młodych Kostków. Wraz  z rodzeństwem, bratem i dwiema siostrami, mieli ono solidne wychowanie, bogate w poznanie reguł wiary katolickiej, a także otwarte na rozwijanie takich cnót jak pobożność, skromność czy uczciwość. Do 14 roku życia nad wychowanie św. Stanisława czuwali rodzice. Po tym czasie młody Kostka rozpoczął, wraz ze swoim bratem Pawłem, studia u jezuitów w Wiedniu. Choć początkowa nauka nie szła mu najlepiej, po kilku latach należał już do grona najlepszych uczniów. Czas pobytu w szkole to dla Stanisława ogrom pracy nad rozwojem życia duchowego. Jego praktyki pokutne budziły sprzeciw kolegów i brata, co jednak nie zatrzymało go na tej drodze.  Bogate życie wewnętrzne,  wytężona nauka i praktyki pokutne tak bardzo osłabiły organizm chłopca, że bliski był śmierci. W grudniu 1565 r., nie mogąc otrzymać Wiatyku prosił o Niego św. Barbarę, która w towarzystwie Aniołów zadośćuczyniła Jego prośbie W chorobie nawiedziła go także Matka Najświętsza, która poleciła mu wstąpienie do Towarzystwa Jezusowego. Jego rodzice mieli już plany co do Jego przyszłości, więc realizacja tego nakazu nie była łatwa do wykonania. Mimo przeciwności ostatecznie Stanisław Kostka zostaje przyjęty do Jezuitów, gdzie służył poprzez prace fizyczne, które sprawiały mu trudność. Po pewnym czasie udaje się do Rzymu, gdzie zostaje przyjęty do nowicjatu. Tam złożył śluby zakonne, mając 18 lat. 10 sierpnia, mając pewność, że jego ziemska wędrówka dobiega końca, św. Stanisław pisze list do Matki Bożej, w którym prosi o łaskę śmierci w dzień Wniebowzięcia NMP. Tak się też staje. Chłopak umiera 15 sierpnia 1568 roku.

 

Opr. MZ